با توسعه مداوم صنعت ، دامنه کاربرد فن گریز از مرکز گسترده تر و گسترده تر می شود. گاهی اوقات به دلیل نیازهای ویژه کار ، لازم است حجم هوای فن تنظیم شود تا حجم هوا شرایط لازم را برآورده کند.
در حال حاضر ، دو روش برای تنظیم حجم هوای فن وجود دارد ، یکی تنظیم شیر ، و دیگری تنظیم تیغه ورودی. هر یک از روشهای تنظیم دارای اثرات متفاوتی است ، مانند تنظیم سوپاپ هوا و تنظیم دریچه هوای خروجی: ویژگیهای شبکه لوله را به جای ویژگیهای فن گریز از مرکز تغییر دهید. محدوده تنظیم حجم هوا معمولاً در همه شرایط منحنی عملکردی درجه فن است. از آنجا که ویژگی های شبکه لوله با افزایش دستی مقاومت شبکه لوله تغییر می کند ، مقاومت اضافی ایجاد شده توسط بسته شدن دریچه کوچک هوا باعث کاهش فشار می شود و اقتصاد تنظیم ضعیف است.
تنظیم شیر ورودی هوا: هنگامی که خط لوله در طرف مکنده فن تنظیم می شود ، اصل تنظیم همانند شیر خروجی هوا است. هنگامی که لوله در طرف تخلیه فن تنظیم می شود ، منحنی عملکرد فن با تغییر فشار ورودی فن تغییر می کند. طرفدار ، بنابراین تنظیم مقرون به صرفه است.
تنظیم شیر هوای مارپیچی با تغییر سطح خروجی فن ، ویژگی های فن را تغییر می دهد. در مقایسه با کاهش حجم هوا ، تغییر قدرت کوچک است و اثر صرفه جویی در انرژی قابل توجه نیست. در اصل ، این دو روش تنظیم را می توان تحت هر شرایطی در زیر منحنی امتیاز استفاده کرد تا نقطه موج را به جهت جریان کوچک منتقل کند. بنابراین ، به طور گسترده ای در فن های گریز از مرکز با سرعت ثابت استفاده می شود. تنظیم تیغه ورودی به منظور تنظیم تیغه جهت تغییر جهت جریان پروانه مکش و تغییر منحنی عملکرد فن است. هنگامی که زاویه تیغه ورودی صفر باشد ، تنظیم سیم پیچ مثبت جریان ورودی فن گریز از مرکز می تواند به تمام شرایط کاری زیر منحنی عملکرد برسد. تنظیم منفی سیم پیچ جریان هوای ورودی می تواند فشار و جریان فن را افزایش دهد ، اما محدوده تنظیم محدود است.
بنابراین ، هنگامی که حجم هوای فن گریز از مرکز نیاز به تنظیم دارد ، می توان روش مناسب تری را با توجه به ساختار و الزامات استفاده از فن انتخاب کرد ، تا فن بدون آسیب رساندن به بدنه فن به حالت عملکرد خوبی برسد. افزایش حجم هوا برای برآوردن شرایط لازم برای کار.
